در باب بیانیه اخیر شوراهای صنفی کشور

من یک دانشجو : روزهای آخر سال ۱۳۹۵ شوراهای صنفی کشور بیانیه ای را صادر کردند . در این خصوص “محمد شریفی” یادداشتی نوشته است که در ادامه می آید:
ترس و ارعاب شاید تنها ابزار باقی مانده این روزهای مسئولین دانشگاه ها برای خفه کردن صدای عدالت خواهی ایشان است؛ صدایی که گاه در تجمعات سراسری؛ گاه در رسانه های مجازی و گاه بر سر کلاس های درس شنیده می شود.
بیانیه اخیر شوراهای صنفی کشور، گرچه از محرومیت ها و حذف اقشار فرودست از آموزش می گوید اما در میانش از درد مشترک فعالین یعنی ارعاب و تهدیدها که این روزها تشدید یافته است نیز سخن به میان می آورد. در این متن تکیه سخنم بر این قسمت بیانیه خواهد و می دانم که دوستانم در سایر دانشگاه ها از مصیبت های پولی سازی و محرومیت های ناشی از بومی گزینی و انتخاب جنسیتی و هدایت تحصیلی خواهند نوشت. و همانطور که بارها شنیده ام که مسئولین مخاطب کانال های دانشجویی هستند و پیگیر مطالب ایشان را مطالعه می کنند من نیز مخاطبم را این دوستان قرار می دهم.
مسئولین محترم دانشگاه های کشور و وزارت محترم علوم!
دوران احضار و پرونده سازی و ارعاب به سر رسیده است. امروز اگر دانشجویی در دانشگاهی در دورترین نقطه از پایتخت احضار شود با اطلاع به شورای صنفی دانشگاهش تمام شوراهای صنفی کشور را با خبر می کند. امروز همبستگی پیشه دانشجویان است و آنان متوجه شده اند که اتحاد با حفظ تفاوت هایشان، رمز پیروزی است. اختلافات را به بحث و گفتگو می گذارند و بر سر مطالباتشان متحد می شوند.
امروز این فشار اجتماعی است که فرد فرد دانشجویان را به ستوه آورده است و با سرکوب و پاک کردن صورت مسأله تنها به تشدید فاجعه کمک می کنید. دانشجویی که امروز به کف دانشگاه می آید و شعار لغو آموزش پولی می دهد و پیه احضار و تهدید و ارعاب شما آقایان را به تن می مالد؛ نه تنها خود مجبور است تا نیمه شب پروژه بنویسد و خرج تحصیلش را درآورد؛ بلکه شاهد محروم شدن خواهر و برادرش از تحصیل به سبب بی پولی خانواده است. او زمانی که پدر شصت ساله اش را می بیند که با پایه حقوق نهصد و سی هزار تومانی از صبح تا شب کار می کند و هشتش گروه نه است خود را می خورد. او را از احضار می ترسانید؟
امروز اگر شما ابزار احضار و ترس و ارعاب و تهدید و حکم تعلیق و اخراج در دستتان است؛ دانشجویان نیز ابزار رسانه و تجمع و تحصن و اعتصاب دارند.  پیام بیانیه اخیر برای شما عزیزان این است: اکنون همبستگی دانشجویان و سرعت ارتباطات ایشان به گونه ای است که اگر حتی به اشتباه حکمی ناحق برای یک دانشجو صادر شود؛ همگی با هم موضع گرفته و در صورت نیاز از تمامی ابزار های قانونی خویش استفاده می کنند. احضار و صدور حکم غیر قانونی برای یک دانشجو احضار همه دانشجویان است.
نکته ی دیگر که باید به آن توجه کنید این است که امروز بواسطه ابزارهای وسیع ارتباطی همه دانشجویان به آسانی دسترسی به محتوای قوانین و دانش نسبت به حقوق قانونی خویش و نیز دسترسی به حاذق ترین وکلا دارند. آنان می دانند که حق ندارید تلفنی احضارشان کنید. می دانند که دلیل احضار میبایست در مکتوب احضاریه قید شود. می دانند که ارجاع بازجو به فضای مجازی غیرقانونی است. می دانند که حق دارند فردی همراه با خود به کمیته ببرند و یا حتی نماینده ای به جای خود بفرستند. و بلاخره می دانند که کار شما نه تنها غیر قانونی بلکه غیر انسانی است و حق با ایشان است.

دیدگاه شما